More servicesWindows Live
HomeHotmailSpacesOneCare
 
MSN
Sign in
 
 
Spaces home  Home do TempoPhotosProfileFriendsBlog Tools Explore the Spaces community

Blog

6/1/2008

Recomendacións musicais (I)

¡Hola mozazada!
 
Algunhas recomendacións musicais dun servidor, podería dicirse que é a banda sonora orixinal do proxecto fin de carreira... Hai de todo e para tódolos gustos.
 
 
ESKOBAR
 
Comezamos cun grupo sueco. Máis "indie pop rock" para os que gusten deste tipo de música, na liña de Travis e Powderfinger (estes últimos sacaron álbum novo fai pouco, moi bó, para variar). Se queredes máis información, tendes estes enlaces:
 
Entrada da Wikipedia:
Páxina oficial:
Información en Allmusic:
 
Canción na que cantan en inglés e francés, curiosa mezcla:
Esta é a canción máis comercial que teñen:
Agora a escoita-lo...
 
 
 
LITTLE DRAGON
 
De novo, un grupo sueco, pero cun estilo totalmente distinto ós anteriores, alternativo electrónico. Un dato curioso é que a cantante é xaponesa. Máis información nos seguintes enlaces. Na páxina de Myspace podedes escoitar algunhas cancións
 
Páxina de Myspace:
Información en Allmusic:
Cancións interesantes: Wink, Twice
 
 
 
MIDLAKE
 
Máis indie rock dende o sur dos Estados Unidos. Máis información:
 
Páxina de Myspace:
Información en Allmusic:
Canción que goza: Roscoe
 
 

THE SMOKE
 
British rock de Londres dos anos 60. Tódalas cancións valen a pena, así que a darlle ó voso animal de carga favorito.
 
 
Algúns vídeos no You Tube:
...
 
 
 
TRAIL OF DEAD
 
Algo para "rockear"...
 
Páxina oficial:
Cancións que me gozan:
 
 
 
ARAB STRAP
 
Para aqueles que gusten de Snow Patrol, un pouco de indie pop rock escocés:
 
 

Agora, ou ben mercades os álbums...  :) ... Ou os descargades mediante rapidshare, megaupload, filefactory, depositfiles,...
 
Xa sabedes ó que me refiro...  :D
3/21/2008

A música en Cedeira e o seu contorno

Hola a todos:

Facía xa tempo que non poñía un post no espazo, e non podería retomalo cunha mellor nova, en breve estará en tódalas librerías de Cedeira (e tamén algunhas de Ferrol) un libro de gran interese para tódolos que nos consideramos amantes da música; 528 páxinas de legado musical cedeirense,  226 páxinas de historia da música e o resto partituras e transcricións musicais.

Con isto, deixo unha carta do autor, José Antonio Suárez Aneiros, que describe o porqué da necesidade deste libro e os contidos do mesmo:

A idea de acometer un traballo desta envergadura non é froito da casualidade nin da improvisación: é unha arela que teño no meu maxín dende hai anos. Sempre me gustou recorda-las cantigas e lembranzas musicais dos devanceiros e, por iso, dende moitos anos atrais veño recopilando materiais con esa intención, anque nunca pensei facer un traballo tan longo.

A miña preocupación fundamental é salvagarda-la historia etnomusical das nosas xentes, recupera-la memoria histórica e transmiti-la ós nosos fillos, para que vexan que os que nos precederon tiñan uns sentimentos (hoxe quizais pouco cultivados), que se reflectían nos cantos, baladas, coplas, etc. que marcaron distintas épocas.

O libro consta de dúas partes ben diferenciadas: unha parte histórico-literaria e outra de transicións musicais (partituras), divididos os dous apartados noutros máis concretos:

- Xeneralidades históricas e historia da música da zona
- Cancioneiro de San Andrés de Teixido
- Coplas populares da zona
- A Virxe do Mar, Cedeira e a Literatura
- O Antroido
- O Vilancico

Tendo en conta a grande influencia da relixión na música dos pobos é polo que quixen adicar un capítulo especialmente a San Andrés de Teixido, recollendo nun corpus coplas e cancións inéditas, e outras que estaban espalladas en distintas publicacións.

Dar a coñecer músicas e músicos que tiveron sona e renome noutrora ou que pasaron desapercibidos, tanto de Cedeira coma de Ortigueira, Cariño; ... esa é a miña intención; a nosa terra inspirou ó pobo, á xente, e esta ten para cada intre emocional unha cantiga que harmoniza e rima co sentir das persoas. O legado que aquí se recolle, froito de centos de anos coido que é mester non esquecelo, e mantelo vivo correspóndenos a todos.


Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Biografía do autor:

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Noraboa papá! Éncheme de orgullo o que estás facendo pola música e por Cedeira. Espero que teña unha moi boa acollida, xa que o mereces por todo o que levas traballado.






12/31/2007

O Joker

Estou un pouco cabreado...

Como algúns de vós xa sabedes, o venres pasado fun ver I´m Legend, e previo á película pasaron o tráiler en castelán de The Dark Knight e, horrorizado estou...

A voz do Joker perde un 95 % con respecto á V.O., un dos valores interpretativos deste novo Joker vai na voz e, a dobraxe é horrorosa, espantosa, vomitiva e infumable. Agardo a que o motivo deste desaguisado sexa que só é un trailer e que na película as dobraxes serán correctas.

34153755ql2
Unhes claros exemplos son:

Why so serious? = ¿Y esa cara? Exclamacion

Let´s put a smile on that face!!! = Voy a hacerte sonreir! Flipa colega!

Pero señores, que carallo é iso??? Todo o marketing e a campaña viral levaba o lema "Why so serious?" e non se lles ocorreu outra cousa máis que iso... Tócache o carallo... Quen ía dicir que a folga de guionistas de Hollywood ía chegar a España coa dos dobradores...

A parte, a voz do Joker non se corresponde para nada, por DIOS!!! E isto xa pasou con 300, peli que gaña bastante coa V.O.

Por certo, outra cousa que me repatea é que despois de ver BATMAN BEGINS, a esta lle chamen "El Caballero Oscuro"; Flipa colega! outro tócache o carallo.

O título "The Dark Knight" ven do que lle daba Frank Miller no seu cómic The Dark Knight Returns (O Regreso do Señor da Noite, traducido así en tódalas librerías de Galicia, España e se me descuidas, da China Popular). A parte de xogar cós dobres sentidos The Dark Knight (El Caballero Oscuro - correcto no sentido literal, pero non de todo correcto, posto que El Señor de la Noche sería a forma apropiada, para os máis comiqueros) sería un xogo con The Dark Night (a noite escura, debido a que o conto do Joker no que se basa é The Long Halloween, esa noite na que llas fai pasar putas ó noso querido amigho Batman)...

Batman_thelonghalloween

En fin, que lle podían deixar o nome en inglés, coma en Batman Begins e a cousa melloraría bastante, e penso que ninguén normal se queixaría... Con isto só fan cabrear ós fans dos cómics... Porque ademáis, últimamente deixan de traducir os nomes das películas, coma por exemplo Shoot'm Up, Bee Movie, etc...). Por que carallo fan isto agora???

En fin, esperemos que isto non sexa máis que unha parvada e que rematemos o 2007 moi ben, e que entremos no 2008 mellor aínda...

Un Feliz Ano Novo!!!

PD: Para a miña querida amiga en London... Ímoste votar de menos Puri, que o pases todo o ben que poidas. Brindaremos por ti!!!!
11/22/2007

Geburtstag Geschenk 2007

HOMENAJE A TONHITO DE AREOSA EN EL 26 ANIVERSARIO DE SU NACIMIENTO

Las Disparatadas Aventuras de Super-Tonhito en Stuttgart
Felipe Vieites, Joaquín Gil, Javier Martín, Iván Díaz, Ángel Santana, Pablo Gallego, Manuel Sampedro y Antonio Garzón: Asociación de amigos y vecinos “Joker Team”.

Andanzas y peripecias de un gallego por Stuttgart, contadas por los amigos que contigo las han vivido y que, al igual que tú, nunca olvidarán.

Abstract—Aprovechando el vigésimo sexto cumpleaños de nuestro amigo Tonhito, los componentes del Joker Team le hacemos esta dedicatoria a modo de diario de las vivencias ompartidas con él durante nuestras estancias en Stuttgart. Los acontecimientos se superponen, unas veces con el equipo al completo, otras con tan solo unos representantes. Las narrativas se suceden a su vez, unas fluídas, otras a trompicones, con gracia, profundas, impersonales, emotivas o inacabadas.

Algunos de los autores partieron ya en busca de su suerte hacia otros destinos, otros volvieron a su tierra natal más de un año ha y los menos continúan por unos meses más la experiencia en su nueva patria de adopción.

El denominado Joker Team fue fundado en Stuttgart a mediados de 2006 por un grupo de estudiantes Erasmus españoles de distintas procedencias y afinidades al año de conocerse para fomentar las excursiones y consolidar la amistad, que hasta la fecha perdura virtualmente intacta.

Index Terms—Tonhito de Areosa, Stuttgart, Joker
Team, la beca Erasmus, Almandring, Pfaffenhof,
Strauss¨acker, esqu´ı, snowboard, VW Westfalia, “qu´e
liada, qu´e liada”, Karts, Grill, Finessstudio, Risiko,
escapadas, muchachada, sardinada, Schocken, viajes,
WM 2006, descenso con barcas hinchables, fiestas
de cocina, aguas termales, ensaladilla rusa, la Wii,
mujeres?...


I. PRÓLOGO: DEL CAMARADA DE VIAJE QUE LE FLANQUEÓ DESDE TIERRAS CELTAS HASTA LOS ÚLTIMOS DÍAS.
Puesto que soy el único que conocía de antes, contaré como eran nuestras vidas antes de embarcarnos en la aventura de nuestra vida. Pues sí, en Ferrol estábamos, aguantando a una panda de profesores amargados, una Universidad corrupta y una ciudad en decadencia. No se si fueron estas las causas que nos impulsaron a tomar la decisión de irnos de Erasmus o las ganas de ver mundo.

Hasta el día que llegamos a Stuttgart pasábamos las horas de estudio en el aulario, viendo las pijas Ferrolanas que se ponen botas de tacón para pasearse y hacer más ruido que dios mientras te chapas la teoría de Electromagnetismo o de Física.

Solíamos ir a cenar a la Estrella, un raxo, unas croquetitas y unos calamares fritos, con una rica cervecita, y luego por supuesto visita de rigor al dos por uno del Kalúa. Este ritual se pod´ıa repetir cualquier d´ıa de la semana puesto que en Ferrol da  gual que sea s´abado, lunes o domingo siempre es igual de aburrido.
Yo de aquella jugaba al basket, era un “deportista”, aunque esto no nos imped´ıa que cualquier d´ıa siempre antes de las once cayera una lamadita a Teledrink y pod´ıamos pasarnos la noche jugando al Mahjong y escuchando “sing” de Travis. Sab´ıamos que la universidad era para pasarlo bien y as´ı se lo ense˜namos a nuestro amigo Andr´es, que grande, nunca olvidaremos ese gran favor en TIE, jejeje. Esas noches en Pardiez, A l´ua, etc... con Ramiro, Jose y cia. La verdad es que ´eramos los ´unicos por la calle un t´ıpico jueves de noche en la ciudad departamental.

Y al final, decidimos dejar toda esa juerga y desenfreno para venirnos a Stuttgart y hacernos amigos de una panda de colgaos que no paran de organizar cosas como tirarse por una ladera nevada con una barca hinchable, o cantar el “parach´us parach´us” con los pantalones bajados en medio de una estaci´on de tren a las 5 de la ma˜nana.

Desde ese septiembre de 2005 que aterrizamos en Stuttgart nuestras vidas han cambiado para siempre. Amigo los a˜nos pasan, pero pasan mejor si al mirar atr´as te das cuenta que todo lo vivido ha valido la pena, con esto intentaremos que recuerdes desde nuestros ojos los dos a˜nos m´as emocionantes
de tu vida.

FELICIDADES!!!!
Flete.


II. APRENDIENDO A NADAR: DEL COLEGA INTENSIVO DURANTE LOS PRIMEROS PASOS EN STUTTGART.
Fue un martes 6 de Septiembre del a˜no 2005 mientras el profesor G¨ohner nos ense˜naba Stuttgart a modo de excursión introductoria al intensivo de alem´an, cuando tuve la suerte de conocer al campechano gallego al que en este texto homenajeamos. La fotografía que aparece bajo estas l´ıneas hace referencia a aquel d´ıa.

Desde ese d´ıa te convertiste en ese amigo que todo el mundo necesita tener cerca, en el que confiar y en el que apoyarse, como dijo Arqu´ımedes, “dadme un punto de apoyo y levantar´e el mundo”. De ah´ı que en la c´octel party te arrastrara conmigo, yo busqu´e un punto de apoyo, y por desgracia me lo llev´e conmigo... Entschuldigung! To˜nito, solo te faltaba ser t´ıa y estar buena, y todo hubiese sido perfecto, pero bueno, no se puede tener todo... ;)

Todav´ıa recuerdo el primer viernes, que qued´e contigo y luego fuimos a por Flete (a su antigua choza de Allmandring) d´onde ten´ıais escondida la p´ocima m´agica gallega. Los ingredientes muy comunes (Whisky y coca-cola) las dosis descomunales... Hasta aquel d´ıa pensaba que me cargaba los cubatas, pero cuando vi la mezcla que hicisteis... 75 cl whisky + 25 cl coca-cola... Joder! La coca-cola simplemente le daba color! As´ı acab´e yo aquel viernes!! De ah´ı viene mi fama...

Luego llegaron innumerables fiestas, Volkfest, Oktoberfest, Fr¨uhlingfest, cumplea˜nos, Halloween, etc. con sus consecuentes borracheras y resacas. “Dicen que dos personas no se conocen realmente sino comparten una borrachera” (me lo ense˜naron en alcoh´olicos sin fronteras), y que el alcohol une o desune lo que la serenidad no se atreve!

Recuerdas el intensivo de alem´an? Bueno sino lo recuerdas, quiz´as te sea m´as f´acil asociarlo a las mujeres que asist´ıan al mismo; la belga (esos ojazos!), la francesa (esa carita!), la espa˜nola esa latina!)... ay! Esta ´ultima que se te escapo por lo pelos! O deber´ıa decir por las p´uas! (mira que regalarle un erizo y no dejarle ni una rom´antica notita!). Ah´ı qued´o ese mesecito asistiendo regularmente al intensivo de alem´an, seguido de visita rigurosa a las carpas de la
Volksfest para poner en pr´actica los conocimientos adquiridos unas horas antes. Para matar la verg¨uenza, la cerveza y para recordar lo que el alcohol no deja, tu c´amara de fotos.

Luego seguimos con el extensivo de alem´an y el de ingl´es. Por cierto, todav´ıa recuerdo la cara que pusieron todos en la clase de ingl´es cuando dijiste con toda la sinceridad del mundo, que Maschinenbau en Alemania era super f´acil!, jaja.

Al final, todo se acab´o convirti´endose en rutina; curso de alem´an, salir de fiesta, Kaufland, ir de fiesta, bebe , buscar sitio para sentarse en tu habitaci´on, cervecita, ir a cenar a casa de Iv´an, emborracharse, salir de fiesta, o´ır el “que liada q liada” de Pamplo, fiesta en una cocina, ver como las mujeres ca´ıan rendidas a las manos de Flete con solo susurrarle unas palabras en el o´ıdo, ir al centro de fiesta, el tanga de Angelillo, etc.

Fue un placer compartir con Usted todos estos momentos, espero que tengamos muchas m´as ocasiones en un futuro para juntarnos y seguir alargando esta historia, y as´ı tener m´as batallitas que contar en el hogar del jubilado, y ya que no hemos hecho la mili, poder contarle algo a nuestros nietos.
FELICIDADES!!!!!
Ximo.


III. APRENDIENDO A LIARLA: DEL CAPITA´ N DEL EQUIPO SIN COMPLEJOS Y CONDUCTOR DEL BUS DEL COLEGIO.
Y la frikada m´as grande realizada en Stuttgart (por detr´as, claro est´a, de uno que se compr´o un Kart...) vi´o la luz. M´as concretamente un s´abado a finales de noviembre del 2006. Cuando To˜nas, Felipe, Dani y un servidor fueron al Outlet de Metzingen a comprar pantalones y acabaron con una cafetera roja en la que se pod´ıa leer “JOKER TEAM”. El comienzo del mito :-D M´as tarde, y tras quitar un poco de ´oxido de la maltrecha cafetera, ya me percat´e que se trataba de un camping-bus Wolkswagen T3 Westfalia. Un par de empujoncitos y a quemar millas. Ni tan mal. Ahora solo faltaba llenarla de trastos in´utiles y adecentarla un poco. En una semana ya estaba lista para hacer kil´ometros sin rechistar. El primer viaje, claro est´a, lleg´o en cuanto convenc´ı a alg´un valiente de que ese trasto no nos dejar´ıa tirados. No result´o
dif´ıcil, tanto Felipe como To˜nas se apuntaron a ese primer viaje por los Alpes. A este terceto se nos uni´o Dani, que con sus “particularidades” nos ameniz´o sobremanera el viaje.

Y ah´ı nos fuimos, al coraz´on de los Alpes suizos. Salimos de Stuttgart con la sana intenci´on de dormir (pl´acidamente en las 2 camas que nos brindaba la furgo) en Lucerna. Todo iba bien, hasta que dieron las 8 de la noche en Suiza, y toda actividad humana desapareci´o por arte de magia. Y con ello la posibilidad de encontrar alguna gasolinera abierta. Total, que a la salida de Zurich, la Joker nos dej´o tirados. Ya me estaba preparando para salir a buscar gasolina, pese a persistente lluvia que ca´ıa, cuando To˜nas y Felipe, se empe˜naron en que quer´ıan ir ellos a buscar gasolina (de esta parte no me acuerdo muy bien, pero creo que fue as´ı...). Y a las 2 horas ya est´abamos de vuelta en la carretera con 2 litros de gasolina en el dep´osito. Lo justo para aparcar la furgo y echarnos a dormir. Primera noche en la furgo y primeras risas. El tener que mear por la ventanilla tiene su aquel. M´as a´un cuando a alguno le da por rebozarse en la aguita amarilla... Dormimos de p.m., y eso que me toc´o dormir en el ´atico junto con Lobo.

Al d´ıa siguiente visita a la bonita ciudad de Lucerna. Y rumbo a Interlaken, donde nos call´o la primera nevada, gracias a dios yo ten´ıa puesto mi gorro orejero y no not´e semejante fr´ıo. Eso s´ı, a la furgo se le hac´ıa complicado subir y bajar puertos nevados. Los huevos de corbata, oiga. Pero al final pudimos disfrutar de un fin de semana de lujo. Descubriendo Lucerna, Interlaken, Grindelwald, Z¨urich...

Tras poner los dientes largos a los ausentes en el viaje, r´apidamente organizamos otro. Y como no, a la nieve. Tambi´en repetimos pa´ıs, y Suiza volvi´o a ser el destino del Jocker team, gracias a la amabilidad de Christof (un coleguita la mar de majete de Ivi) que nos invit´o a pasar el finde en su apartamento de Laax. Y esta vez, 6 que nos metimos en la furgo. Los repetidores To˜nas, Felipe y Javi; junto a los novicios Tonhito, Lillen e Ivi. Supongo que a ninguno de nosotros se nos olvidar´a la cara del polic´ıa suizo en la frontera al ver 4 hombres hechos y derechos acurrucados en el sill´on trasero.

Tras 3 horitas de viaje nos plantamos en el tranquilo pueblo de Flims, y tras despertar a medio pueblo, Christof sali´o a recibirnos. Pasamos un finde de buen tiempo y lleno de risas. Teniendo su momento cumbre cuando Lillen y su tabla de snow decidieron darse un descanso, y decidir que cada uno deb´ıa seguir su camino. Por lo visto la tabla escogi´o un camino opuesto al de Lillo. Todav´ıa la anda buscando... En este finde, pudimos comprobar como Felipe y To˜nito hicieron sus deberos en el verano, y gracias al “ski en seco y soplando almohadas” su nivel de pericia en la nieve mejor´o notablemente. Asimismo se pudo comprobar que mi nivel de ski no se perdi´o tras unos 10 a˜nos de inactividad. Al contrario que el de To˜nas, que tras practicar mucho en el verano, se relaj´o y el oto˜no le pas´o factura, puesto, que el primerizo de Ivi a puntito estuvo de pasarle con su flamante nueva ebay-tabla...

Otro viaje de los buenos en la Joker(que no con el Joker team...) fue cuando invit´e a la buenorra esa alemana y nos fuimos dos semanas de follete... Ah, que eso no viene a cuento aqu´ı...

Bueno, no todo iban a ser viajecitos en esta temporada. Durante el fr´ıo unos aprovechamos, entre polvete y polvazo para sacarnos el “Zertifikat f¨ur die beste Deutschpreauslander”, ¿verdad Ivi?

Tambien en invierno nos dio por hacer rafting. Hay
algunos que no salen en todo el invierno de casa y nosotros nos dedicamos a hacer rafting sobre nieve. Incluso nos permitimos el lujo de preparar las pistas de trineos para los chavales del pueblo, como nos marcamos una serie de saltos acrob´aticos. Creo que todav´ıa me duele el culo...

Y seguido lleg´o nuestro ¿´ultimo? viaje con la furgo. Y como no, a esquiar ¿como te gusta lo de esquiar, eh To˜nito...? Pues si, en este viaje se nos arrejunt´o mi colega Ventura. Todo hay que decirlo, anteriormente nos pasamos por Darmstadt, d´onde viv´ıa su erasmus para salir de juerga. Que agustito durmimos en la furgo, ¿eh Felipe? l´astima me dejase media puerta en la columna del parking...

Bueno, al grano, esta vez nos fuimos a esquiar a Austria, a pasar 3 d´ıas en una casita en Landeck, Tirol. En ella disfrutamos de buen tiempo, buena nieve, y risas. Vamos, como siempre. Eso si, desmentir la informaci´on que nos pas´o la polic´ıa de monta˜na tirolesa: ning´un gnomo verde nos entreg´o la tabla de Angelillo...

Esperando poder vivir m´as aventurillas contigo, te deseo unos felices 26.
Pamplona.


IV. APRENDIENDO DEPORTES DE RIESGO: DEL MONITOR PARTICULAR, CONDUCTOR DE CUALQUIER OTRO TIPO DE VEH´ICULOS MOTORIZADOS Y COCINERO DOMINGUERO.
El ma˜noso aprendiz fue denominado, dadas sus grandes cualidades a la hora de afrontar nuevas experiencias deportivas. Conocidas son sus
excelentes habilidades de equilibrio demostradas d´ıa a d´ıa, pero no se deben pasar por alto algunas de sus inolvidables actuaciones, tales como:

Feldberg tu taller del autom ´ovil mientras esqu´ıas
(revisi´on + cambio de aceite y filtro de un Jaguar, promoci´on de invierno).

Gran d´ıa este, en el que aprendimos lo dif´ıcil que es ense˜nar y en el que descubrimos una nueva idea de negocio, un taller mec´anico mientras la gente esqu´ıa. La ma˜nana comenzaba bien. Todos est´abamos ilusionados, y tras echarnos a suertes qui´en ense˜nar´ıa a uno u a otro la cosa no pintaba mal. Javi se descojonaba porque a ´el le hab´ıa tocado el Flete, (queeeee liiiiisto!) y yo me cre´ıa que no ser´ıa tan dif´ıcil ense˜nar al t´ıo. a cosa era f´acil, baj´abamos del coche, nos pon´ıamos los trajes de esqu´ı o atav´ıos improvisados (el equipo del maestro era, un pantal´on impermeable del rastrillo, 2 euros, chamarra que conservaba desde instituto 5000 pts, gafas de sol del super que nos encontramos por el camino, 5 euros, alquiler de botas de esqu´ı, 20 euros y el resto de material cedido por la ONG Ivi y amigos).

Una vez listos, nos enchufar´ıamos los esqu´ıs y pal remonte a subir todo lo alto que pudi´eramos. Pero en este punto avanzado del d´ıa empezaron a surgir las primeras dudillas, ¿c´omo es esto de meter primero la punta de la bota en la fijaci´on y luego apretar con el tal´on?, y m´as dif´ıcil todav´ıa, si ya tienes un esqu´ı fijado, ¿c´omo haces para encajar el otro? Buffff, menuda liada! Tras ayudarle a enganchar la primera fijaci´on tuve que hacer de soporte para su sustento en el segundo, porque sino se nos ca´ıa de lado. El Pamplo y Flete ya estaban chillando en las pistas para que aceler´asemos un poco.

Bueno ya est´abamos en el remonte, y tras unos instantes llegamos a la cima, ahora tocaba lo m´as divertido, un descenso de unos 700m con una niebla que no se ve´ıa a 3 metros. A To˜nito le empezaron a temblar las piernas, pero viendo que les perd´ıamos se lanz´o con decisi´on, la cosa no lleg´o muy lejos cuando a los 10m se peg´o su primer pi˜note en el que aterriz´o de cabeza. La somanta de
lexes fue impresionante, de lado, de culo, pa lante, combinaciones aleatorias de las anteriores, adem´as tras cada ca´ıda hubo que repetir la maniobra de enganche de fijaciones, que ya domin´abamos y a´un m´as sencillo aprender a desenredar nuestras piernas
y a ponernos de pie con los esqu´ıs puestos, tardamos cerca de 45 minutos en bajar el tramo y no es
co˜na. Ya estaba chupado el resto del d´ıa, por que ya hab´ıamos tenido todo tipo de accidentes, ¿no?

La siguiente machada fue aprender a coger una percha, jajajajaja. Gracias a Dios documentamos
el evento en video, y no exagero nada si digo que montamos una cola en la percha de unas 20 personas y que tuvo que intentar pillarla unas 5 o 6 veces, el Pamplo se uni´o a las explicaciones ¡paralelo, paralelo, as´ı, as´ı! y por fin la cosa tir´o para adelante. A partir de este momento la cu˜na estaba medio dominada, le dec´ıas que para la izquierda y giraba a la derecha, y cuando intent´abamos el giro a la derecha pues de frente y a todo rabo que mola m´as. Pero poco a poco nos ´ıbamos defendiendo, al menos s´olo se comi´o a un ni˜no que recuerde.
Tocaba descansar para el bocadillo ma˜nanero y al reiniciar la jornada surgi´o como el que no quiere la cosa la idea del taller mec´anico, tu haces as´ı como que deslizas por el hielo del parking con dominio sobre tus esqu´ıs y ¡zas!, te metes debajo de un Jaguar que estaba aparcado ¿y por qu´e no le cambias de paso los filtros?. El d´ıa acabo con el culo de To˜nito del color de una berenjena, magulladuras
por todo el cuerpo, pero eso si la cu˜na le sal´ıa a la perfecci´on, ¡menudo t´ıo! Al final despu´es de dos o tres excursiones m´as
de esqu´ı, acabaste aprendiendo y haces que me sienta orgulloso al verte descender el super-slalom
marc´andote mil paralelos. Prueba superada.

Descenso et´ılico del Iller (como voy sobrado, me pondr´e hasta el culo de kalimoxo.)

Otro d´ıa de aventuras, puede decirse que fue en los inicios de Joker Team, aunque todav´ıa no dispon´ıamos de la furgona del abuelo. La verdad es que no nos hubiese venido nada mal, ya que en el polito tuvimos que entrar 3 gansos (Ximo, Flete, To˜nito) y dos polluelos (el abuelo y yo), menci´on especial para el equipamiento, 2 zodiac ´ultimo modelo del Kaufland de 3 metros de eslora, una colchoneta, dos tiendas de campa˜na, 5 sacos de dormir, toallas, comida para los gorditos y ¿d´onde nos dejamos los chalecos salvavidas? El plan estaba claro, llegamos a la zona de campada totalmente improvisada, descargamos el equipo, la mitad buscamos un sitio oculto y refugiado en el que montar la tienda sin llamar demasiado la atenci´on, por estar totalmente prohibida la acampada libre en Alemania, mientras la otra mitad bajaba en el coche hasta la zona en la que terminar´ıa el descenso y sub´ıa en tren de nuevo hasta las tiendas. El equipo de log´ıstica compuesto por Ximo, To˜nito y el menda, tras encontrar un sitio a orillas del r´ıo, empezamos a montar las tiendas con los dos frontales de que dispon´ıamos, ya que se nos hab´ıa hecho de noche y empezaba a refrescar. Las tiendas quedaron hechas un ocho pero aguantaron hasta la ma˜nana siguiente que era el objetivo. Sobre las 7am en pie, un desayuno energ´etico a base de bollitos + batidos y empezamos con la reparaci´on de las embarcaciones, bomba en mano e instrucciones de montaje. El primer incidente ¿c´omo trasportar´ıamos el equipaje, ropa, tiendas de campa˜na sacos de dormir y dem´as? Se improvis´o el uso de la colchoneta para el transporte de los enseres, todos ellos metidos en bolsas de basura doble capa y se ataron a la colchoneta cual roti de pavo, la verdad es que no durar´ıan demasiado atados y tras los primeros r´apidos todo se hab´ıa ido al garete, as´ı que no es de estra˜nar que todo terminase calado, la idea no era mala, joe! Una vez todo preparado nos acercamos en chanclas al r´ıo portando las lanchas y empezamos el abordaje de las mismas previa comprobaci´on de que
el agua que bajaba por el Iller te dejaba las pelotillas a la altura de la garganta, estaba fr´ıa del carajo. As´ı que no tardamos mucho en estar todos metidos en los botes y eso que de espacio no and´abamos muy sobrados que se diga, dada la envergadura de los personajillos.
El descenso fue de lo m´as curioso y movidito, gente que nos saludaba por los puentes que cruzabamos y se re´ıan (todav´ıa entiendo a que
ven´ıan esas risitas), algunos que nos gritaban en un idioma desconocido para mis o´ıdos (yo creo que algo as´ı como “est´ais locos!”), cruce con pirag¨uistas pofesionales, salto de cascadas, vuelques m´ultiples contusiones a mansalva.

La verdad es que en algunos momentos lo vi
jodido, o mor´ıamos ahogados tras alg´un vuelco o de risa viendo el desparpajo de To˜nito y Ximo en la embarcaci´on. Y es que el maestro estaba algo entonado tras diversos lingotazos de su zumo especial (Energitón, sólo para deportistas de élite) y nos ofreci´o un sin fin de caídas y chapuzones, en definitiva dominio del equilibrio personal. Recuerdo una en la que empez´o a rodar r´ıo a bajo, la profundidad en ese momento ser´ıa de unos 20 cm y se tiró como 1 minuto dando vueltas y sin poder levantarse, adem´as Ximo acudió a su auxilio y al´e totalmente inesperado, los dos rodando. El resto claro, descojonados de risa.
Habrá que repetir algún día la proeza, pero esta vez no estar´ıa nada mal llevar unos chalecos salvavidas y unos cascos de protección. ¿Te apuntas a la próxima Toñito?

Dominando el karting (le felicit ´o hasta el de las banderas).

Una sorpresa de ´ordago y bien atinada lo de llevarme de karts por mi cumple, creo que ha sido uno de los regalos m´as originales que me han hecho en mi vida y mejor a´un en compa˜n´ıa de pilotos con a˜nos de experiencia al volante. En esta ocasi´on nos juntamos unos 8 sino recuerdo mal (Cris, Lillo, Dani, Flete, Pamplo, To˜no, To˜nito y yo). Nervios precalentamiento, ajuste del mono y casco, te subes al kart y ale tira millas. Los primeros accidentes y piques no se dejaron esperar, por otro lado estaba el tema de las banderas y digo yo ¿qu´e significar´a una bandera azul, y una roja y por que est´an esas luces intermitentes luciendo? Tras 2 vueltas tuvieron que parar la carrera amenaz´andonos con que si segu´ıamos as´ı nos echaban, creo que hasta una carrera de chimpanc´es hubiera tenido menos incidentes que nosotros. Alguno incluso casi atropell´o a los de la organizaci´on cuando quer´ıan ararnos, si es que estos t´ıos se ponen en todo el medio ¡y encima sin avisar! ¡Tras esta experiencia seguro que el carnet de conducir te lo sacas en un par de semanas, ´animo valiente!

Como ves To˜nito s´olo escribo para animarte
a que sigas practicando nuevos deportes, ya que nos lo pasamos de PM a tu lado ense˜n´andote y ue aunque los primeros intentos son un poco frustrantes y dolorosos, tras tres o cuatro intentos los acabas dominando. Me alegra un mont´on el haber disfrutado de todos esos buenos momentos a tu lado.

Un fuerte abrazo y cuando vengas a Madrid
si quieres te dejo que lleves el Metro, ya que seguro que se te da de miedo.
Iv´an.


V. APRENDIENDO A CONOCERSE: DEL JEVICHEIRO DICHARACHERO Y NOVIO DESPREOCUPADO DISPUESTO A APUNTARSE A UN BOMBARDEO.
Cuaderno de perc´ebgora...
...joder!! ya ni me acuerdo en que mes estamos, como aqu´ı en Stuttgart el tiempo es una mierda... uno no se orienta. A ver si nos situamos, t´ıo, pues la Street Parade ya pas´o, en Agosto.

Alquilamos, entre Iv´an, Dani, Lillo y un
servidori˜no, un coche para ir a la parranda homo-interracial suiza por excelencia en Z¨urich. Ni
cortos ni perezosos, nos dio por hacernos un rally entre monta˜nas e inter laken, pa ver mejor como se la gastan estos neutrales. Plan del viaje: Stuttgart - Lucern - Interlaken (Dormir) - vuelta a Z¨urich (StreetParade y Dormir) - Stuttgart.

Llegamos a Lucerna tras unas cuantas horas de viajecito, y con un Iv´an que quer´ıa pararse en cada pueblo pa sacarle fotos a las flores y a los ni˜nos... y con un Dani que quer´ıa pararse en cada pueblo para orinar... y con un Lillo intentando mangar todo lo que se le pon´ıa al alcance. Por qu´e cojones me he venido con estos a Suiza? Bueno, dej´emoslo estar, Lucerna mol´o, t´ıo, con su lagito en el medio (como toda cuidad suiza que se precie) y un puente chulo, pero yo ten´ıa la cabeza m´as en el kebap de despu´es de la Street Parade... despu´es de pasar la tarde en Lucerna, partimos hacia Interlaken.

Tras una noche preguntando a los interlakeros si pod´ıamos dormir en sus parcelas, y lo mejor que conseguimos fue una fosa s´eptica, por cierto muy c´omoda, encontramos un caser´on perdido en el bosque que bien podr´ıa haber sido base de operaciones u/o/y torturas nazis. Pero tio!!! Estamos en Suiiiiiza!! Son pacifiiiistas, trooonco!!! Nos hicimos unos apa˜nos para medio resguardarnos de la lluvia, con la ayuda del techo del caser´on, una tienda de campa˜na y el coche. Entonces tocaba dormir para el d´ıa siguiente, el d´ıa de la locura, seg´un auguraba Lillo; pero esa noche alguno durmi´o algo acojonadillo. Nada pod´ıa pasarnos. Por si acaso, ten´ıamos un garrote con lentejas congeladas
del Iv´an de hac´ıa tres meses, m´as la perilla del Dani, la camisa del drag´on made in Lillen y mi poder levanta-tximos (n´otese aqu´ı a cuantos percebes equivale un tximo) que nos hac´ıa virtualmente invencibles. Digo virtual, porque al d´ıa siguiente nos compramos unas aut´enticas navajas suizas que ya nos pueden venir los Blackwater. Pero na, Interlaken es un pueblucho, na que ver con Cedeira, y al no dar mucho de s´ı, tiramos pronto hacia Z¨urich, que el Lillo ya estaba como un conejo en una tienda de peluches.

En un plis, ya est´abamos en Z¨urich. Esta vez, curaos de espantos, buscamos lo primero un sitio pa pernoctar. Estaba todo jodidamente abarrotao, pero la picard´ıa del Ivi nos dej´o acoplarnos al truki que hicieron unos cuantos para aparcar en el bulevard al lado de la zona de acampada. Jugad´on. Nos colamos cuan Messi ante el Getafe, y a beber. Comidos, bebidos y medio disfrazaos, tiramos pa donde estaba la accion. Hacia un solete que promet´ıa una buena noche de jueeerga. Por el camino, ya ibamos conociendo gente y Lillo sus primeros encontronazos (estaba de un toooonto, casi le pego de ostias, pero bien daas!). Cuando vimos la noria, enga˜namos al borracho de Lillo pa
que nos invitara a todos... “Que invite IBM!!”... ´ıbamos cantando todos; parecía demasiado f´acil que aceptara a la tercera.... pero cuando va a la ventanilla, se da la vuelta y suelta “Pero no tengo un puto euro”.... QUE CABROOOON!! Al final pag´o Dani, con la consiguiente deuda de Lillo, y nada, a montarla en la cabina 4 borrachos (alguno m´as que otro, jijiji). Tras volar un poco, porque ver no veiamos ya demasiado, seguimos la direccion del ruido para entrar ya al caos de las caravanas y techno-buses lleno de locazas. Bailoteando por alli, y por alla, pasaron las horas volando... y Lillen que se perdi´o. Hab´ıa cada personaje por all´ı! Nos encontramos con los espa˜noles de Stuttgart, pero
en aquel caos los perdimos enseguida. Y ya algo cansados (y un servidor hambriento), volvimos al coche. Un rato despu´es aparece de la nada Lillo en un estado lamentable (para pagar, dinero no tiene, pero para comer y dormir, el mu cabron si que tiene orientacion) que va i pota delante de una de las tiendas!!!! y encima en la q no es la suya, que hijo de puta!!

Al d´ıa siguiente, con todos los efectivos del comando, tocaba retirada para casa, a descansar un pokillo, con una parda en la cataratas del Rin casi en la frontera germano-helv´etica. Un sitio tur´ıstico q daba asco, pero guapo, y eso de cataratas.... unos rapidillos mal hechos, mucha menos potencia que lo que tuve q lidiar yo en nuestro descenso en barca... Jejeje, s´ı que estuvo graciosa la cosa, y ahora que vivo en STRAUSSSSSSSA¨ CKER mucho ma´s racioso! De lado kedaron mis dias con los indios i la madre q los pario, nononon, nunca mais!! Ahora estoy rodeado de alemanes, MOOOOOOOOOOLA, y aunq alguno es un poko rarito, en general muuuucho mejor. Este sitio me mola, y creo que me quedar´e un tiempecito por aqu´ı.

Bueno, Tonhito, espero que recordemos esta y muchas otras historietas en lo a˜nos venideros, y aunque uno no se acuerde a veces de tu cumple (...) sabes q tienes un amigo pa largo.
Felicidades Tonhitooooo.
Lillo.


VI. APRENDIENDO A QUEMAR LAS MADRUGADAS: DEL PARTY-MAN CORDOB´ ES.
Est´abamos todos ilusionados con que esta vez s´ı, ue s´ı , que Centoloman nos iba a resultar talism´an, tan de puta madre que empezamos.....y una mierda como siempre, bueno, como siempre no, que buenas curdas que nos pillamos. Eh, Tonhito? Y ese Max Kade? Esas fiestecillas en el campus a las que no nos in vit´abais.... que pedazo de hijos de puta!!!

Esa nochecita de San Xoan en medio del campo tampoco tuvo desperdicio y tu brabuconada del tronco buscando ba˜narte por la cara....esa keimada, ese canto celestial galaico rememorando las canciones de hoy y de siempre....ahmmm que
tiempos aquellos...

Todo el a˜no dici´endoos, “Venid venid a Untertürkheim!!” y vosotros, “ya vaaa” pasando totalmente.... para una que vais, me tengo que hacer 2 ollas de salmorejo y dar de rancho a 10 animales por la cara!! Espero os haya dejado buen recuerdo esa noche....por los ciegos, (encima ligu´e, lo cual era raro) y por lo de puta madre que nos lo pasamos de erasmus... joder tio, me cagondios!! Que de puta madre me lo pas´e contigo y con todos.... tonito, sabes que para cualquier render me tienes a mano...pero sobre todo porque sabes que tienes un amigo de por vida, cuando y d´onde quieras. Espero que el Felices meta las fotos porque si no me cago en sus muertos.

Un abraixo y te espero por mi tierra o en la tuya dentro de no mucho. Felicidades mamoncete!!! Un cordob´es que os extra˜na.

PD: Mi cumple fue el 6 de octubre y no me felicit´o ni el gato so cabrones.
Pablo.


VII. APRENDIENDO A TIRARSE AL BARRO: DEL RISUEÑO CUENTA-CHISTES Y JUERGUISTA ALIADO.
Carta a Tonhito de Areosa:
Supongamos que se acerca tu cumplea˜nos. Que vas a cumplir 26. Que estas perdido en Alemania con un tipo llamado To˜nas y un tipo llamado Flete. Estoy seguro de que te har´a ilusi´on recibir una carta de la gente con la que has estado 2 a˜nos perdido viendo que se acuerdan de ti.

Vamos a recordar... Cuando te metiste m´as en mi vida... Yo creo que fue a partir de vernos tajados como perras en la Love Parade... Y en la noche de San Juan... Y en el d´ıa de la tarta (juasjuas, me estoy descojonando solo en la oficina, el d´ıa de la tarta...) Y el pollo con nata y cebolla... Y empec´e a pasarme por el WuBa a ver a dos gallegos metidos en la barra poniendo cerveza y chupitos del ciervo ese... Vaya pareja...

Y los partidos de frisbee... Con toda esa gente dando unos pases de muerte, y los altos por ahí pillando todas que ´ıbais... Menos mal que invent´e la t´ecnica de tirarme-al-barro-y-lanzar y los bajitos aún podíamos hacer algo.

Bueno pues unos meses después me toco pirarme... (la hernia...) pero a´un as´ı pude tener una ultima juerga contigo en Madriz... Me quedo cuando placaste a una niña en la puerta de la chocolatería...

Bueno, porque todo esto no tiene precio, un abrazo muy fuerte el d´ıa de tu cumpleaños.

Manu. (Ok, vale, Sampi)
P.D.: Si pasas por Madriz, ya sabes...
Sampi.


VIII. APRENDIENDO A PERDER PESO: DEL ´INTIMO COMPAN˜ ERO DE LOS ULTIMOS D´IAS Y CONSAGRADO ENSALADERO.
Desde aquellos inicios turbulentos y poco esperanzadores en una de las primeras fiestas de cocina en Pfaffenhof, cuando de un manotazo le tiraste a tu tocayo vallisoletano una botella entera de whisky-cola a la cara porque en teor´ıa te estaba ya vacilando demasiado, llam´andote por nombres extraños y entrando a trapo con lo que m´as te revienta, que alguien que apenas te conoce te restriegue por la cara tu condici´on de gallego (con todos los topicazos que eso implica: los personajes m´as pintorescos de la pen´ınsula, acento curioso, gente humilde, solitaria, bebedora y acostumbrada a las desavenencias del tiempo...) sólo por que no sabe c´omo comportarse y entablar conversación con tan apuesto mozo desbordante de “simpat´ıa y don de gentes”... qui´en se iba a imaginar que al final s´olo tú y yo quedar´ıamos a la deriva en nuestro reducto espa˜nol de Straußi 1, aguantando el chaparr´on mientras los dem´as abandonaban el barco.

Y aqu´ı estamos todav´ıa, vi´endolas venir con un palmo de nieve nada m´as comenzar Noviembre, dos a˜nos despu´es de empezar la aventura. Refugiados en las deliciosas ensaladillas rusas imperiales con mayonesa casera, en el gimnsaio que tanto bien le está haciendo a tu figura, en el friquerío-destripa-porttiles y en los espor´adicos partidos de fútbol, tanto reales como visionados, que vienen a suplir la escasez de deportes de motor una vez que los emprendedores abuelos Iván y Pamplona se marcharon.

En fin, pocos dirían que tú y yo acabaríamos pasando juntos la mayor parte de nuestro más reciente tiempo. Feliz cumpleaños y que cumplas muchos m´as. Nos seguiremos viendo por lo menos aún durante unos meses. Besos.

Te dejo apuntados los ingredientes de la ensaladilla rusa, para que te acuerdes de c´omo se hace cuando no est´e yo al lado para meterte caña:

Ensaladilla rusa a lo Toñas:
• Mayonesa (principal). Mezclar y batir en una
taza: un huevo, 2/3 de aceite de oliva, vinagre
(balsámico de Módena mejor) y sal.
• Patatas cocidas (que no falten, poner a cocer
media hora antes de empezar y enfriar antes
de servir)
• Atún (¡¡imprescindible!!)
• Maíz (abundante, da cuerpo)
• Aceitunas rellenas La Espa˜nola
• Anchoillas (de las buenas o si no mejor nada)
• Pimientos del piquillo
• Tomates o tomatitos
• Espárragos (lujo)
• Rábanos (si se hace en Alemania)
• Guisantes cocidos
• Zanahoria (cocida o cruda en láminas)
• Lechuga iceberg o berros (opcional)
• Soja (opcional)
Toñas.

11/11/2007

Starlight...

 
 
Starlight
 
 
Far away
This ship has taken me far away
Far away from the memories
Of the people who care if I live or die

Starlight
I will be chasing a starlight
Until the end of my life
I don't know if it's worth it anymore

Hold you in my arms
I just wanted to hold
You in my arms

My life
You electrify my life
Lets conspire to ignite
All the souls that would die just to feel alive

I'll never let you go
If you promise not to fade away
Never fade away

Our hopes and expectations
Black holes and revelations

Our hopes and expectations
Black holes and revelations

Hold you in my arms
I just wanted to hold
You in my arms

Far away
The ship has taken me far away
Far away from the memories
Of the people who care if I live or die

And I'll never let you go
If you promise not to fade away
Never fade away

Our hopes and expectations
Black holes and revelations, yeah
Our hopes and expectations
Black holes and revelations

Hold you in my arms
I just wanted to hold
You in my arms
I just wanted to hold
10/21/2007

Creep...

 
 
Creep
 
When you were here before
Couldn´t look you in the eye
You´re just like an angel
Your skin makes me cry
You float like a feather
In a beautiful world
And I wish I was special
You´re so fuckin special

But I´m a creep, I´m a weirdo.
What the hell am I doing here?
I don´t belong here.

I don´t care if it hurts
I want to have control
I want a perfect body
I want a perfect soul
I want you to notice
When I´m not around
You´re so fuckin special
I wish I was special

But I´m a creep, I´m a weirdo.
What the hell am I doing here?
I don´t belong here.

She´s running out again,
She´s running out
She´s run run run running out...

Whatever makes you happy
Whatever you want
You´re so fuckin special
I wish I was special...

But I´m a creep, I´m a weirdo,
What the hell am I doing here?
I don´t belong here.
I don´t belong here.
 
 
10/3/2007

Exposición en Ferrol de Alberte Couto

Hola a todos!

Simplemente avisarvos que se tedes tempo e aínda parades algo por Ferrol, vos pasedes pola "Exposición Fotográfica do meu amigo Alberte Couto", do 4 ó 16 de Outubro no "Ateneo Ferrolán". Se estivera por ahí iría... En fin, ahí vos deixo caer a recomendación, e se conhecedes alguén interesado no tema e queira ir, reenviade o mail...

O pasado 5 de Outubro saeu un artigo no Diario de Ferrol, ahí embaixo vos deixo o artigo:


"O Ateneo Ferrolán inaugurou onte un outubro dedicado á fotografía coa exposición de Alberte Couto. Este cedeirés afincado en Santiago amosa na mostra o camiño que segue a súa creatividade, atento a todo o que o rodea e sempre co especial lirismo que aporta o branco e negro.

Alberte Couto introduciuse con tódalas consecuencias na fotografía hai poucos anos, pero desde entón foi quen de expoñer xa en varias salas de Ferrolterra e tamén en Ourense e en Santiago de Compostela. Ademais, unha fotografía súa ilustra a capa do último libro de Xurxo Borrazás.

O interese por esta arte é algo que o acompañou toda a vida pero foi coa dixitalización cando se decidiu. "Empecei a finais de 2003 e pouco a pouco foi indo a máis", comenta. "A fotografía gustábame desde moi novo e vin a posibilidade de afeccionarme coas cámaras dixitais".

No Ateneo amosará imaxes "que abarcan os últimos tres anos". Son todas en branco e negro e de temáticas tan diversas como os intereses do artista. "O branco e negro é unha opción persoal", indica. Aportan un aire case de misterio a unhas imaxes que resaltan a beleza do cotián a través dunha coidada composición e dunha inspiración xeométrica que se deixa ver en moitas das súas fotografías.

As imaxe de Couto non son froito dun proxecto meditado senón que xorden espontaneamente da observación da realidade. De ahí a variedade temática dunha exposición na que hai un interese polo realismo, pola sociedade e tamén por retratar paisaxes urbanas. De ahí que o seu proceso creativo sexa continuo, fluíndo dunha exposición a outra, onde a penas se repiten fotografías respecto ás anteriores.

A próxima > As fotografías de Alberte Couto darán paso, o día 18 de outubro, a unha mostra conxunta de Víctor Rivera Jove e de Eloy Taboada. Ademáis, nas instalacións do Ateneo están expostos fondos propios de varios artistas."


Un Saúdo!
 
9/6/2007

Botellón por definición...

Botellón (große Flasche) ist ein spanischer Brauch der seit Anfang der 90er existiert. Junge Erwachsene versammeln sich vornehmlich abends an den Wochenenden zum gemeinsamen Alkoholkonsum und Feiern an öffentlichen Plätzen und Straßen. Die Bezeichnung bezieht sich auf die Art des Alkoholkonsums, der vorzugsweise aus großen selbstgemixten 1 oder 1,5 Liter-Flaschen erfolgt, die sich die Teilnehmer von Botellones in Tüten mitbringen. Der Botelló